ვარკეთილის ბაზარი

შეშლილი საზოგადოება ყვითელ ავტობუსში

19/10/2010

ყველა და ყველაფერი შეიშალა...

რამდენიმე დღის წინ უნივერსიტეტის მე–კორპუსთან გაჩერებაზე ვიდექი. 39 ნომერ ავტობუსს ვუცდიდი, როგორც ყოველთვის, მაგარმ ახლა იმ განსხავებით, რომ აქმდე ''71" ნომერი ავტობუსიც დადიოდა ჩემს სახლამდე, ახლა კი მხოლოდ ''39''. ''71'' აღარ არსებობს, ''გარდაიცვალა".

დიდი ლოდინის შემდეგ ''39''–ც გამოჩნდა. ვხედავ, ავტობუსში მგზავრები კარებზეა გაკრული და შეშფოთებული სახებით იყურებიან. ავტობუსში როგორ ავედი, არც მახსოვს, (თუ ასვლა ჰქვია ამას). ჰაერის ნასახი არაა. ამგვარ სიტუაციაში სულ მეცინება ხოლმე, თან ხმამაღლა ვხარხარებ ხოლმე, ვერ ვიკავებ გაცინების უსაზღვრო წყურვილს. სიცილი დაძაბულობას მიხსნის.

ავტობუსში აქეთ–იქიდან გაბოროტებული ადამიანების მზერა კიდევ უფორ მაძლევს გაცინების საბაბს. ''რა დროს ბილეთის აღებაა, ვერ ხედავ ძლივს ვდგავარ''– წამოიძახა ერთმა კაცმა. ერთერთი ქალიც გამოეხმაურა: ''მეტი არ მინდა, ახლა კონტროლიორი ამოვიდეს და ბილეთი მომთხოვოს, ნახავთ თქვენ რა დღეში ჩავაგდებ."  სანახაობით მოწყურებულმა ახალგაზრდამ კი ღიმილიანი სახით უპასუხა: ქალბატონო, სამწუხაროდ კონტროლიორი აქ ვერ ამოვა, ავტობუსში ადგილი აღარაა დარჩენილი.''

დიალოგების მოსმენაში დრო უაზროდ გაიწელა. ჩოჩქოლის ხმამ ფიქრი შემაწყვეტინა. შუახნის ქალმა გონება დაკარგა. გვერდით მდგომმა კაცმა ხელი შეაშველა, რომ ავადმყოფი ძირს რ დაცემულიყო. ამავე დროს ერთ ქალს სთხოვა, მიხმარებოდა, მან კი უპასუხა, ხელს ვერ მოვკიდებო. დიდი ხვეწნა–მუდარის შემდეგ, როგორც იქნა დაითანხმა.

მძღოლს დავუძახე ავტობუსი გააჩერემეთქი. კარი გაიღებოდა და ავადმყოფი ჰაერს მაინც ისუნთქებდა. უცბად ვიღაც ქალი მომიბრუნდა და ცუდად ვინც გახდა იმაზე მეუბნება, ავტობუსის გაჩერება მას ვერ უშველის, რაღაც კრონიკული ავადმყოფობა ექნება მას. მოულოდნელობისგან ენა ჩამივარდა.

...ავტობუსი გაჩერდა. ქალი მოასულიერეს.  ის რამდენიმე გაჩერების შემდეგ ავტობუსიდან ჩავიდა. ამის შემდეგ დაიწყო მთელი ისტორია. გაიმართა პოლემიკა,  რატომ გახდა ქალბატონი ცუდად. გამოტანეს დასკვნა–ქრონიკულად იყო ავად. (არგუმენტები თვითონ მგზავრებმა ერთმანეთში საუბრისას მოიტანეს).

ყველა და ყველაფერი შეიშალა.

ჩემ შესახებ + შოკოლადის ნაყინი

ბანალური იქნება, რომ წერა დავიწყო, ჩემი მოკლე ბიოგრაფიით. მაგრამ, ფაქტობრივად, ბანალური არც იქნება, რადგან ის კონკრეტულად ერთი ადამიანის, ამ შემთხევაში ჩემი, თამუნა ნარინდოშვილის ბიოგრაფია იქნება და არა სხვისი მსგავსი. ვსწავლობ თსუ–ში ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, მაინორად  სოციოლოგია მაქვს არჩეული. მგონი, ამის მოყოლა საკმარისია ბიოგრაფიული მონაცემებისთვის. (რატომ ავიკივიატე ეს სიტყვა–ბიოგრაფია, რამდენიმე ტავტოლოგია გამოდის, მაგრამ არ შევცვლი, იყოს რას მიშავებს)
 ....აი ამ წუთას ძალიან მინდა შოკოლადის ნაყინი.

შოკოლადის ნაყინმა გამახსენა გაბრიელ გარსია მარკესის ბოლოსიტყვა: "... რა გულიანად შევექცეოდი შოკოლადის ნაყინს." მაგრამ რა დროს ნაყინზე ფიქრია, ლექციაზე ვზივარ და ჩემ შესახებ ინფორმაცია უნდა დავწერო. მე კი გადავწყვიტე, რომ ამ ლექციაზე რაც ვიფიქრე, რაც მნიშვნელოვანია ჩემთვის ის დამეწერა. ახლა რუსულის გაკვეთილზე ვარ წასასვლელი, შემდეგ ისევ უნივერსიტეტში უნდა დავბრუნდე, ლექცია მაქვს, რასაკვირველია. ყველაზე მეტად კი ის მაფიქრებს,  რომ გარეთ მეგობარი მელოდება, რამდენიმე დღის განმავლობაში არ მინახავს და მასთან ლაპარაკი მინდა.

სასაცილოა, მაგრამ ყოველ ნახევარ წუთში ერთხელ საათს ვუყურებ, თითქოს ნახევარ წუთში დიდი დრო გადის:D:D  მაგრამ მე მინდა , რომ  დრო სწრაფად გადიოდეს. მინდა,რომ ქარიან ამინდში ცივი მზის სხივებთან ერთად შოლოლადის ნაყინს გემო გავუსინჯო.